Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Το αποτύπωμα του Νίκου Μιχαλάκη" της Τζίνας Δαβιλά από το www.protagon.gr


http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.proswpa&id=4960
Καιρό με βασανίζει το «αποτύπωμα». Πώς «αποτυπώνει» κάποιος την ύπαρξή του στον κόσμο; Ποια είναι τα κριτήρια για να αφήσει το περίφημο ίχνος του; Άντε και το άφησε, πόσο καλοσχηματισμένο είναι; Και να που τώρα έρχομαι να μιλήσω για το «αποτύπωμα» ενός από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους.

Ίσως να γνωρίζετε, ίσως και όχι, τον Νίκο Μιχαλάκη. Θωρακοκαρδιοχειρουργός με σπουδές στο Καποδιστριακό, στην Αγγλία, στην Αμερική στον τομέα της καρδιοχειρουργικής, στη Φυσική, Χημεία, Ζωολογία. Υπηρέτησε με την ειδικότητά του στο «401», στο «Αρεταίειο», στο «Σωτηρία», στον «Ευαγγελισμό», σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, στο πλωτό πολυϊατρείο «Δελφίνι της Ζωής και της Ελπίδας» που επισκέπτεται τα ακριτικά νησιά και στο Νοσοκομείο Ρόδου.

Τον περασμένο Απρίλη αρρώστησε. Διαγνώστηκε καρκίνος στο πάγκρεας. Το πάλεψε με απίστευτη δύναμη. Πίστευε ότι υπήρχε πισωγύρισμα. Ούτε μια στιγμή δεν τα βαλε με το Θεό που τόσο αγαπούσε. Την Παρασκευή 17 Δεκ ο Νικόλας πέρασε στην απέναντι όχθη… «Φεύγω πολύ νωρίς» είπε παραπονεμένος και χαμογελαστός. Ναι, Νικόλα μου, είναι πολύ νωρίς τα 55…

Ο Νίκος, ο Νικόλας μου, ο Νίκος μας ήταν πρωτίστως άνθρωπος, με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Είχε γαλήνιο πρόσωπο, μεγάλα μάτια σαν ζεστή αγκαλιά, χαμογελούσε πολύ, ήταν η παρηγοριά όλων των ασθενών, δικών του ή άλλων γιατρών, ήταν άριστος στη δουλειά του – ένας από τους καλύτερους θωρακοκαρδιοχειρουργούς της Ελλάδας - τον επισκέπτονταν ασθενείς από όλη την χώρα για τους χειρουργήσει. Όταν ήρθε το 2000 στο Νοσοκομείο Ρόδου «χάλασε» την πιάτσα. Δούλευε χωρίς φακελάκια. Μέσα στη γραφειοκρατία και την κωλυσιεργία του Νοσοκομείου, ο Νικόλας ήταν σαν τη μύγα μες στο γάλα. Πρόσφερε όπου μπορούσε ακούραστα. Έπαιρνε από το χέρι τους ασθενείς και τους οδηγούσε στο γιατρό που έπρεπε να τους εξετάσει. Ήταν ταγμένος στην υπηρεσία του ανθρώπου ως πρωτοπόρος του Θεού, ως άλλος Αλβέρτος Σβάϊτσερ. Έντονα θρησκευόμενο άτομο χωρίς θρησκοληψίες. Σεμνός, απλός, ήρεμος, αφοσιωμένος στο στόχο του, ήρεμη δύναμη, σαν τον φάρο στη θάλασσα…

Ο Νικόλας μού έλειπε προτού «φύγει». Μέσα μου πίστευα ότι θα κάνει την ανατροπή. Είναι σπάνιο να συναντάς έναν τόσο πολύ άνθρωπο. Απεχθανόταν τον εγωισμό, την έπαρση, την ψευτιά, όταν τα συναντούσε απομακρυνόταν με ευγένεια. Στις χαζοφοβίες και τις εμμονές μου, ήταν πάντα εκεί. Κάθε μέρα που περνά μου λείπει περισσότερο. Στην αρχή πίστευα ότι το «πέλμα» του δύσκολα θα καλυφθεί. Σήμερα σαράντα μέρες μετά, έχω τη βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να αντικατασταθεί.

Ο Νικόλας μπορεί να έφυγε νωρίς, αλλά άφησε το προσωπικό του αποτύπωμα: την ανθρωπιά του. Η κάθε επαφή μαζί του ήταν χαρά, χιούμορ, μάθημα ανθρωπιάς. Και αυτό μου λείπει περισσότερο, γιατί ως κοινή θνητή σκέπτομαι τον εαυτό μου: το φιλαράκι που δε θα ξαναδώ να χαμογελά, να μπαίνει στο σπίτι μου σαν ήρεμος σίφουνας ( πώς τα κατάφερνες βρε Νικόλα;), να το αναστατώνει με τον πιο γλυκό τρόπο, να το γεμίζει χαρά, να μου μαθαίνει την απλότητα και την τέχνη της ανθρωπιάς.

Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν από κοντά μας, πολλά, όμως, μικρά ή μεγάλα τους κρατούν ζωντανούς. Είναι το αποτύπωμά τους, που όσο πιο σπάνιο είναι, τόσο δυνατό αποδεικνύεται μέσα στο χρόνο. Η έλλειψη, βλέπετε…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

αφήστε το σχόλιό σας